Hoe houd je het verloop van een sollicitatiegesprek in de hand?
Daarop bestaat geen vastomlijnd antwoord.
De eerste vraag, die je moet beantwoorden is, waarom je solliciteert.
Heb je zelf de logische stap om op te stappen zelf genomen, of ben je "weggegaan geworden".
Met of zonder mooie opstappremie, dat maakt voor een mogelijke deuk in je zelfvertrouwen of voor het mogelijke optreden van faalangst niet veel uit.
Wie kent niet dat gevoel, dat als iets niet echt hoeft, alles veel makkelijker lijkt.
Het lijkt een simpele constatering, maar de oorzaak ligt veel dieper.
Zonder spanning op je, drukt je lichaamstaal een zeker welbehagen uit. Je bent ontspannen en niet echt op je hoede.
Omdat het je allemaal niet kan schelen, roep je bij de tegenpartij weinig agressie op, waardoor deze de dingen ook veel makkelijker op zich af laat komen.
Op die manier verloopt de communicatie veel soepeler en zeker vriendschappelijker en dus meer ontspannen en in een vertrouwelijker sfeer.
Er is geen sprake van territoriumdrang of "rituele hanengevechten".
Wie wie kent en hoe goed je bent, verdwijnt wat naar de achtergrond.
In die sfeer vinden de partijen elkaar bijna spelenderwijs en ligt een contract zo maar voor je neus.
Het is eigenlijk allemaal een kwestie van positieve energie, die elkaar vindt.
Nee, dan hetzelfde gesprek, als je echt moet slagen.
De zenuwen gieren door je keel.
Je buitelt over je eigen woorden in je drang zo goed mogelijk over te komen.
Oversellen, je weet dat het niet mag, maar ja, je zal maar wat vergeten, je moet toch aan de bak!
Eigenlijk is het gek, dat als je moet slagen, je jezelf geweld aan doet door je te conformeren aan iets, dat je niet bent of niet wil zijn!
Nou ja zo gek is het nu ook weer niet, want je hebt natuurlijk advies ingewonnen.
Adviseurs te over, in onze goedwillende omgeving.
Alleen kan niemand in jouw huid kruipen.
Ze weten gewoon niet waarom het met jou zo is gelopen, ook niet als je voor de hele wereld een open boek bent.
Ergens zit bij iedereen wel een plekje dat helemaal voor hemzelf alleen is.
Je weet toch zelf wel, waar het fout ging!
Begon het nu in het gezin of op de zaak, of andersom of kwam van het een het ander.
Wilde jij meer uit het leven halen of begon je vrouw erover of was het de familie, die je toch altijd al een softie vond! Of waren het toch de kinderen?…
Het doet er ook allemaal niets meer toe, zo lang je die ellende maar niet mee neemt naar het sollicitatiegesprek.
Maar o wee. Dat doe je nu juist wel!
Hoe komt dat?
Gewoon, omdat je niet echt klaar bent om te solliciteren. Wie kent niet die outplacement bureaus, die er in lange sessies alles aan doen om de frustraties eerst naar boven te halen en dan uit te bannen. Die je leren wat wel en wat niet te zeggen. Maar die je je ook laten gedragen als iemand, die je misschien wel helemaal niet bent.
Dat is echt niet voor niets hoor, daar is over nagedacht.
Eerst te weten komen, waarom je iets overkomt en vervolgens nadenken over hoe het verder moet en dan pas een plan van aanpak maken. Dat is de eerste stap op weg naar een betere toekomst.
De volgende keer meer over het sollicitatiegesprek.